Franz Kafkak, hil baino urtebete lehenago, Berlingo Stegliz parkean paseatzen zebilela, erabat atsekabetuta negarrez ari zen neskatila bat aurkitu zuen: panpina galdu berri zuen. Haurra lasaitzeko idazleak istorio bitxi bat asmatu zuen: panpina ez zen galdu, bidaia bat egitera joana zen, eta neskatilak laster gutun bat jasoko zuen. Kafkak, bat-batean panpinen postari bihurturik, gau hartan bertan idatzi zuen gutun hori, liburu hau osatzen duten gutunetan lehena.
Es una historia basada en un hecho real, en la que el casual y sorprendente encuentro entre Franz Kafka, ya adulto, y Elsie, una niña de apenas cinco años. Nos hablaba de la habilidad reparadora de la ficción de cómo la capacidad de fabular e imaginar es el alimento del alma humana. Kafka, a lo largo de tres semanas y veinte cartas, consiguió que la niña no solo dejara de llorar por haber perdido su muñeca, si no que comprendiera mejor el mundo y la vida que la rodeaba. Elsie, con su sonrisa maravillosa y su mirada inocente, devolvió al propio Kafka, ya a las puertas de la muerte, su confianza en la ficción para conseguir un gramo de felicidad.